மலிவு விலையில் மனித உயிர்கள், மரண வியாபாரத்தில் இந்தியா!

"முதலாளி தன் லாபத்தில் தொழிலாளிக்குப் பங்கு கொடுக்கத் தேவையில்லை, ஆனால் தொழிலாளி எப்பொழுதும் தன்னை தன்னுள் இழந்து

கொண்டிருக்கிறான்" என்றார் கார்ல் மார்க்ஸ். ஜனநாயக ஆட்சி என்ற போர்வையில் முதலாலிகளுக்காக ஆட்சி நடந்துகொண்டிருக்கும் இந்த தேசத்தில், ஏழைகளின் நிலை மார்க்ஸ் கண்ட தொழிலாளர் வர்க்கங்களைவிட மோசமாக இருக்கிறது. இந்தியா வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது, ஆனால் இங்குள்ள ஏழைகள் மேலும் மேலும் ஏழைகளாக்கப்படுகிறார்கள். இந்த நாட்டின் வளர்ச்சியில் தன்னையிழக்கும் ஏழைகள், தங்கள் நாட்டின் வளர்ச்சியால் தாங்கள் உயரவில்லை என்ற எண்ணமே இல்லாமல் இருப்பதுதான் சாபக்கேடு. மார்க்ஸ் சொன்னதுபோல் "தொழிலாளர்கள் புரட்சியாளனாக இருக்க வேண்டும், இல்லையேல் இல்லாமல் போகவேண்டும்".

தன் நாட்டு பத்திரிக்கையாளன் தாலிபன்களால் கடத்தப்பட்டத ற்காக பல மில்லியன் டாலர் செலவுசெய்கிறது அமெரிக்க அரசு. இந்தியா வோ, அமெரிக்கக் கம்பெனியால் கொல்ல‌ப்பட்ட 15 ஆயிரம் மனித உயிர்களுக்காக நீதியையே குழிதோண்டிப் புதைத்திருக்கிறது. போபாலில் 1984, டிசம்பர் 2 நள்ளிரவில் யூனியன் கார்பைடு இன்டியா லிமிட்ட‌ட் கம்பெனியிலிருந்து கசிந்த மீத்தைல் ஐசோ சயனேட் நச்சினால் ஐந்து லட்சத்திற்கும் அதிகமான மக்கள் பாதிக்கப்பட்டார்கள். 15 ஆயிரம் உயிர்கள் காற்றில் கரைந்து போயின. இந்த வழக்கில் 26 ஆண்டிற்குப் பிறகு தீர்ப்பளித்த போபால் நீதிமன்ற ம் எட்டு நபர்களுக்கு மட்டுமே இரண்டு ஆண்டு சிறைதண்டனை கொடுத்துவிட்டு, அவர்களையும் அன்று மாலையே பிணையில் வெளியிட்டுவிட்ட அநீதி உலகில் வேறு எங்கும் நிகழாத மாபெரும் மனித உரிமை மீறல். இதுபோன்ற பேரழிவிற்குப் பிறகும், மேலைநாடுகளில் தடைசெய்யப்பட்ட பல்வேறு இரசாயனப் பொருட்களை உற்பத்தி செய்யும் ஆலைகளை அமைக்க மத்திய அரசு தொடர்ந்து மானியத்தோடு அனுமதியளித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிற து.

இந்திய அரசு ஏழை எளிய மக்களைத் தன்னுடைய குடிமக்களாக ஒருபோதும் கருதியது இல்லை என்பதற்கு இதைவிட ஒரு சிறந்த உதாரணம் வேறேது?

உணவு, உறைவிடம், உடை, கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் மருத்துவ வசதி என மனிதனுக்குரிய எந்த அடிப்படைத் தேவைகளையும் பூர்த்திசெய்ய விரும்பாத நாடாக இந்தியா இன்றும் இருந்துவருகிறது. சுதந்திரம் பெற்று 63 ஆண்டுகள் ஆனபின்பும் கூட குடிநீருக்காகவும், மருத்துவமனைக்காகவும் இந்திய மக்கள் பல கிலோமீட்டர் தூரம் நடக்க வேண்டியிருக்கிறது. இந் நிலையில் அணுஆயுத வல்ல‌ரசு என்று தன்னை வெட்கப்படாமல் அறிவித்துக்கொள்கிறது இந்தியா. ஏழை, எளிய மக்களை ஒரு பொருளாகக் காட்டி உலக வங்கியில் குறைந்த வட்டியில் அதிக அளவு கடன் பெற்று, இந்த நாட்டின் தொழில் மற்றும் உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை முதலாளிகளுக்காக ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறதே தவிர, ஏழ்மையைப் போக்க, பட்டினி சாவைக் குறைக்க எந்த நடவடிக்கையும் தீவிரமாக இங்கு மேற்கொள்ளவில்லை.

கடந்த மாதம் கர்நாடக மாநிலத்தில் நடந்த ஒரு விமான விபத்தில், ஏர் இந்தியா விமானத்தில் பயணித்த 158 பயணிகள் உயிரிழந்தார்கள். விபத்தில் இறந்தவர்களுக்கு தலா 72 லட்சம் ரூபாய் இழப்பீடு தொகையாக அவர்களின் குடும்பத்தார்களுக்கு வழங்கப்படும் என சம்மந்தப்பட்ட‌ துறையின் அதிகாரிகள் தெரிவித்துள்ளார்கள். அதே மாநிலத்தில் அடுத்த சில நாட்களில் நிகழ்ந்த சாலை விபத்தில், ஒரு பேருந்தில் பயணித்த 30 பயணிக‌ள் கொல்ல‌ப்படுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் மரணத்திற்கு மாநில அரசு ரூ 2 லட்சம் மட்டுமே இழப்பீடாக அறிவித்தது. இதாவது பரவாயில்லை சாதிய வன்கொடுமையில் உயிரிழந்தவர்களுக்கு வெறும் 1.5 லட்சம் மட்டுமே இழப்பீடு கொடுக்கப்படுகிறது. அதுவும் அந்தப் படுகொலைக்கு முறையாக வழக்கு பதிவு செய்தபின்புதான் இந்த இழப்பீட்டைக் கூட கொடுக்க அரசு சம்மதிக்கிறது. என்ன ஓரு பாகுபாடு பாருங்கள்! தன் குடிமக்களின் மரணத்தில் கூட ஏழை, பணக்காரன் என தரம் பிரித்து இழப்பீடு வழங்கும் இந்த அரசை மக்கள் அரசு எனறால் யாராவது ஏற்றுக் கொள்வார்களா? மக்கள் அனைவரும் சமம், அவர்களுடைய ஒவ்வொரு வாக்கும் சம மதிப்புடையது என்ற மக்களாட்சி தத்துவத்தையே மழுங்கடிக்கும் இந்த தேசத்தின் அரசியல் மற்றும் அதிகார வர்க்கங்கள், பெரு முதலாளிகளைவிடக் கொடுமையானவர்கள்.

இயற்கை பேரிடர்களான வெள்ளம், புயல், சுனாமி, நிலநடுக்கம் போன்றவற்றில் உயிரிழந்தவர்கள் மற்றும் உடமையிழந்தவர்களுக்கு எந்த ஒரு குறிபிட்ட தொகையையுமே இழப்பீடாக "பேரிடர் மேலாண்மைச் சட்டம் 2005" இல் மத்திய அரசு நிர்ண‌யிக்கவில்லை. மாறாக உடனடி நிவாரண‌மாக சில ஆயிரம் ரூபாயை பாதிக்கப்பட்ட மற்றும் பாதிக்கப்படாத ஆளும் கட்சிக்காரர்களுக்கு மாநில அரசு கொடுத்தபின்பு, பாதிக்கப்பட்ட இடங்களை மத்திய குழு ஆய்வு செய்தபின்பே மத்திய அரசு நிவாரண‌த் தொகை அனுப்புகிறது. அப்படி தரும் நிவாரண‌ம் கூட முழுமையாக மக்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை. 2004ல் சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு 5 ஆண்டுகள் முடிந்தபின்பும் வீடுகள் கட்டித்தரப்படாத அவல நிலை நீடிப்பதைக் காணமுடிகிறது.

நிவாரண‌ம் வழங்குவதில் தமிழக அரசு யாருக்கும் குறைவைப்பதில்லை. எல்.சி.டி டிவி வைத்திருப்பவனுக்குக் கூட இலவச டிவி கொடுப்பதுபோல், வெள்ளம் வந்துவிட்டால் மூன்றாவது மாடியில் குடியிருப்போர்களுக்கும் கூட இரண்டாயிரம் ரூபாய் நிவாரண‌த் தொகை கிடைக்கிறது. வாக்கிற்கு ஐநூறு என்ற கணக்கு போலும். பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு கிடைக்கவேண்டிய நிவாரண‌ம் அனைவருக்கும் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவது, உண்மையாக பாதிக்கப்பட்ட மக்களை அவமானப்படுத்துவது போலல்லவா இருக்கிறது? அதுமட்டுமல்லாமல் குடிசையை இழந்து தவிப்பவன் இரண்டாயிரம் ரூபாயில் மச்சிவீடா கட்டமுடியும்?சென்னையில் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு வேட்டிசேலை தருவ‌தாகச் சொல்லி பலபேர் நெரிசலில் சிக்கி இறந்த கதையும் உண்டு.

இவைமட்டுமின்றி மரணங்கள் பல்வேறுவகையில் நம் மக்களைத் தழுவுகிறது. சிறைச்சாலைகள் மற்றும் போலிஸ் கஸ்ட‌டியில் ஆண்டிற்கு சுமார் 4 ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்டோரும், சாலை விபத்தில் சுமார் மூன்று லட்சத்திற்கும் மேற்பட்டோரும் உயிரிழப்பதாக மனித உரிமை ஆர்வல‌ர்கள் கூறுகிறார்கள். குறிப்பாக தமிழகத்தில் மட்டும் விபத்தில் ஆண்டிற்கு சுமார் 12 ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட‌ மானுட உயிர்கள் சாலையில் மடிந்துபோகின்றன. இதைத்தவிர‌ இரயில் விபத்து, விமான விபத்து, குடும்ப வன்முறை, சாதி மத மோதல், கடத்தல் மற்றும் காணாமல் போதல், எல்லைப் பிரச்சனை, வெடிகுண்டு, இயற்கை மற்றும் செயற்கை பேரிடர், காலரா, காசநோய், பட்டினிச் சாவு, சிசுக் கொலை, பிர‌சவ இறப்பு, உயிர்க்கொல்லி மற்றும் தொற்று நோய்கள் என ஆண்டிற்கு பல லட்சம் உயிர்களை நம் அரசு கவன‌க்குறைவு மற்றும் முறையற்ற நிர்வாகத்தால் பலிகொடுக்கிறது. வன விலங்குகளைக் கூட மின்வேலி அமைத்துப் பாதுகாக்கும் அரசு, மனிதர்களை மரணத்திலிருந்து பாதுகாக்க ஏன் தயங்குகிறது? முறையான போக்குவரத்து விதி, சாலை பராமரிப்பு, வாகன தணிக்கை, கட்டாய தலைக்கவசம், சாலையோர மருத்துவமனை மற்றும் சாலை விபத்துகள் பற்றிய விழிப்புண‌ர்வு போன்ற செயல்பாடுகளை தீவிரமாக மேற்கொண்டாலே ஆண்டிற்கு சுமார் 2 லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட மனித உயிர்களையாவது சாலை விபத்திலிருந்து காக்க முடியும்.

இவை எல்லாவற்றிற்க்கும் காரணம் ஏழை எளிய மக்களின் சமூக பாதுகாப்பின்மை மட்டுமல்ல, சாதி மாதங்கள் கடந்து ஏழை எளியமக்கள் ஒன்று படாதது, மேலும் நாட்டின் 60 சதவிகித வருமானத்தை ஈட்டித்தரும் சுமார் 93 சதமுள்ள முறைசார தொழிலார்களின் நலன் புறக்கணிப்பு, அரசியல் மற்றும் அதிகார வர்க்க தலையீடு, முறையற்ற நிதி மற்றும் நீதி நிர்வாகம், குழந்தைத் தொழிலாளர்கள், கொத்தடிமை, சாதி மத மற்றும் தீண்டாமை பிரச்சனை என காரணம் நீண்டுகொன்டே போகிறது. அமெரிக்கா, பிரான்ஸ் போண்ற வளர்ந்த நாடுகளில் ஏழை மற்றும் முதியோர்களுக்கு பல்வேறு இலவச ஆயுள் மற்றும் மருத்துவ காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. இந்தியா குறைந்த அளவு சமூக பாதுகாப்பையாவது தன் குடிமக்களுக்கு கொடுக்க முன்வரவேண்டும். ஒரு முழுநேர அரசு ஊழியருக்கு மாத ஊதியம் குறைந்தபட்சம் 12 ஆயிரம் கொடுக்கும் அரசு, வயதுவந்தோர்க்கு ஓய்வூதியமாக மாதம் ஐநூறு மட்டுமே அளிப்பது எந்தவிதத்தில் நியாயம்?

இந்திய ஜனநாயகம் சாதி மத சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளதால், ஏழைகள் மீண்டும் மீண்டும் கூறுபோடப்பட்டு முதலாளி வர்க்கத்திற்கு மட்டுமே பாடுபடும்படி, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசால் பணிக்கப்படுகிறார்கள். "சமூக விடுதலையை நீங்கள் வென்றெடுக்காத வரையில், சட்டம் அளித்த விடுதலை உங்களுக்குப் பயன்படப் போவதில்லை" என்ற புரட்சியாளர் அம்பேத்கரின் சிந்தனை இன்றும் நமக்குப் பொருந்துவதாக உள்ளது. சட்ட திட்டங்களால் உயராத நம் வாழ்க்கை, சகோதரத்துவத்தால் உயரும் என்பதை நாம் ஏன் உணர மறுக்கிறோம்? கைவிரலில் மை வைக்க காத்துக் கிடக்கும் கூட்டமாக நாம் இருக்கும் வரை, முதலாளிகளை மட்டுமே ஈன்றெடுக்கும் இந்திய ஜனநாயகம் என்பதை நம் புரிந்துகொண்டால் ம்ட்டுமே மக்களுக்கு சேவைசெய்யும் மக்களாட்சி மலரும். இல்லையேல் இந்திய மக்களாட்சி எப்பொழுதும் போல் முதலாளிகளாலே வழிநடத்தப்படும்.

http://keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=9478:2010-06-10-11-32-10&catid=901:2009-08-16-09-44-24&Itemid=139

Readmore...

திராவிடக் கட்சிகளும் கருணாநிதியும் தலித் மக்களுக்கு செய்ததென்ன?

மனுதர்மத்தின் வழியில் இந்திய நிலப்பரப்பை ஆட்சிசெய்த பல்வேறு அரசர்களையும் பிரபுக்களையும் மிரட்டி, விரட்டி இந்த தேசத்திற்கு இந்தியா என்று வடிவம் தந்த ஆங்கிலேயர்களே இந்து மதத்தின் வர்ணாசிரமப் பிரிவுகளைக் கண்டு சற்று விலகியே நின்றார்கள். மதம் என்ற பெயரில் மனித வளத்தைக் கூறுபோட்ட இந்திய சாதி, மதவாதிகள், நீக்ரோக்களை அடிமைப்படுத்தி ஒரு மிருகத்தை விடவும் கேவலமாக நடத்திய தென் அமெரிக்க பருத்தி விவசாயிகளுக்கு சற்றும் சளைத்தவர்கள் இல்லை என்பது உலகம் அறிந்தது. அமெரிக்காவில் கூட அப்ரகாம் லிஙகன், மார்டின் லூதர் கிங், தற்போது  பராக் ஒபாமா என கருப்பின மக்களின் விடுதலை நாயகர்கள் தொடற்கிறாகள். ஆனால் இந்த தேசத்தில் தலித் மக்கள் விடுதலைக்காக மட்டுமின்றி ஒட்டுமொத்த மானுட விடுதலைக்காக பாடுபட்ட டாக்டர் அம்பேத்கர் போன்ற தலைவர்களையே, சாதியத் தலைவனாக பார்க்க பார்ப்பன அடிவருடிகள் வெட்கப்படுவதில்லை.

இந்தியாவில் தலித் மக்களின் எழச்சிக்காக ஆங்கியேயர்கள் காலத்தில்தான் பல்வேறு நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது, 1845 ல் கொத்தடிமை ஒழிப்பு சட்டம் (The Slavery Abolition Act) கொண்டு வந்ததன் மூலம் வரி பாக்கிக்காக தலித் அடிமைகளை விற்பனை செய்வது ஓரளவிற்கு தடுக்கப்பட்டது, 1861ல் The Indian Penal Code ஐ நிறைவேற்றி அதுவரையில் இருந்த பிராமண சட்டத்தை காலாவதியாக்கினார்கள், இப்படி கல்வி உரிமை, தெருக்களில் நடமாடும் உரிமை, நில உரிமை என தலித் மக்கள் ஓரளவு சுதந்திரமாக வாழ ஆங்கியேயர்கள் உறுதுணையாக இருந்தார்கள்.

இந்திய விடுதலைக்கு பிறகு நாட்டின் ஆட்சி வெள்ளையர்களிடமிருந்து காங்கிரஸ்காரர்கள் கைப்பற்றி இன்றுவரை தொடர்கிறார்கள், இடைப்பட்ட 63 ஆண்டுகளில் இந்த தேசத்தில் வாழம் 30 சதவிகித தலித் மற்றும் பழங்குடியின மக்களின் வாழ்க்கை நிலையில் என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது என யோசித்தால் கோபமும் குற்றவுண‌ர்வும் தான் மிஞ்சுகிறது.

தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை காங்கிரஸின் ஆதிக்கத்தை 1967ல் முடிவுக்கு கொண்டுவந்தார் அண்ணாத்துரை, பின்பு 1969 முதல் இன்றுவரை ஐந்தாவது முறையாக முதல்வராக உள்ளார் திரு.கருணாநிதி, இததனை ஆண்டு கால தி.மு.க  ஆட்சியில் தமிழக தலித் மக்களுக்கு எந்த ஒரு திடமான திட்டத்தையும் நடைமுறைப்படுத்தியது கிடையாது.

1937 வாக்கில் நீதிக்கட்சியால் தொடங்கப்பட்ட இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தையே ஓர் ஆயுதமாக்க் கையான்டு அரசியலில் வெற்றிகண்ட அண்ணாத்துரை, இந்தி எதிர்ப்பு, கடவுள் எதிர்ப்பு, இந்து மத எதிர்ப்பு என தமிழக தலித் மக்க‌ளின் மொழி இனச் சிந்தனையை சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொண்டு, இவர்களை அரசியல் மைய நீரோட்டத்தில் சேர்க்காமல் கொடிபிடிக்கவும், கோஷம் போடவும் மட்டுமே பயன்படுத்தினார். திராவிட கட்சிகளால் தாங்கள் ஏமாற்றப்படுகிறோம் என்ற உணர்வு இன்றுவரை தலித் மக்களுக்கு ஏற்படாததற்க்கு இம்மக்களின் இயற்கையான மொழி இனப் பற்றே காரணம்.

கூலி உயர்வு கேட்டு போராட்டம் நடத்திய 44 தலித் விவசாய கூலித் தொழிலார்களை கூண்டோடு வைத்துக் கொளுத்திய கொடுமை 1968ல் அண்ணா ஆட்சியில் தான் நடந்தது, இதைப்பற்றி சட்டசபையில் விவாதிக்க மறுத்த அண்ணா இதை ஓர் கனவாக நினைத்து மற‌ந்துவிடுங்கள் என கேட்டுக்கொன்டார். தலித் மக்களின் உயிரின்மேல் அவர் வைத்திருந்த பற்றைப் பாருங்கள். இது போன்ற நிலப்பிரச்சனையில் 1997ல் பிகாரில் லாலுப்பிரசாத் ஆட்சிகாலத்தில் 58 தலித் மக்கள் சாதி இந்துக்களால் குருவியைப் போல் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள். இதில் கவனிக்க வேண்டியது என்னவெனில் அண்ணா மற்றும் லாலுபிரசாத் ஆகிய இருவரும் பார்ப்பன எதிர்பாளர்கள் மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.

இதுமட்டுமல்லாமல் கருணாநிதியின் முந்தைய ஆட்சிக்காலத்திலும், தற்போதும் சாதி மோதல்கள், படுகொலைகள், கழ்பழிப்பு என தலித் மக்கள் மீது எண்ணற்ற வன்கொடுமைகள் தொடர்கிறது. கடந்த பிப்ரவரி மாதம், தமிழகத்தில் செயல்படுத்தப்படும் தலித் மக்களுக்கான திட்டங்களை ஆய்வுசெய்த தேசிய SC/ST கமிஷனின் துணைத் தலைவர் கும்ளே, கருணாநிதி அரசை மிக வெளிப்படையாகவே குற்றம் சாட்டினார் என்பதை இங்கு நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன். தேசிய SC/ST கமிஷனுக்கு தமிழக அரசு எந்தவித ஒத்துழைப்பும் அளிக்காதது மட்டுமல்ல, தலித் மக்களுக்கான திட்ட விவரங்களை கொடுக்காதது, கமிஷனை கலந்தாலோசிக்காமல் உள் ஒதுக்கீடு செய்தது என தேசிய SC/ST கமிஷனை கருணாநிதி ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது.

சுமார் 60 ஆயிரம் கோடியளவில் நிதியறிக்கை தாக்கல் செய்யும் தமிழக நிதியமைச்சர், தலித் மக்களுக்கு வெறும் 600 கோடி மட்டுமே ஒதுக்கியுள்ளார், இந்த நிதியில் 90 சதவிகிதம் ஆதி திராவிட ப‌ள்ளி ஆசிரியர்களின் ஊதியம், மற்றும் மாணவர் விடுதி செலவுகளுக்குத்தான் பயன்படுகிறது, தலித் காலனிகளின் உள் கட்டமைப்பிற்காக எதுவும் செய்வதில்லை, இப்படி நடத்தப்படும் ஆதி திராவிட ப‌ள்ளிகளின் தரம் மிக கேவலமாகவே இருக்கிறது, அரசாங்க பள்ளியின் சராசரி தேர்ச்சி விகிதம் 65 சதவிகிதமாக இருக்கையில் ஆதி திராவிட ப‌ள்ளிகளின் சராசரி தேர்ச்சி விகிதம் வெறும் 45 சதவிகிதத்திற்க்கும் கீழ்தான்.

தலித் மக்களுக்கு நிதி ஒதுக்கி அதில் சமத்துவபுரம் கட்டியது, பஞ்சமி நிலங்களை திட்டமிட்டே பிற்படுத்தப்பட்ட‌ மக்களுக்கு இலவச நிலமாக கொடுத்தது, SC/ST பாதுகாப்பு சட்டம் 1989 ஐ நடைமுறைப்படுத்தாமை, எட்டாயிரத்திற்க்கும் மேற்ப்பட்ட பஞ்சமி நில வழக்குகளை விசாரிக்காமை என தி.மு.க அரசு தலித் மக்களுக்கு இழைக்கும் கொடுமைகள் சொல்லி மாளாது.

இதுபோன்ற‌ பல்வேறு உள்குத்து வேலைகளை மிகத் தெளிவாக செய்யும் கருணாநிதி, தந்தை பெரியார் சொன்ன கலப்பு திருமணத்திலும் கைவைத்திருக்கிறார் என்பதுதான் வேதனை, தமிழக அரசின் கலப்பு திருமண உதவி ரூ.20 ஆயிரம் வழங்க தகுதியாக தமிழக அரசு கூறியுள்ளதை சற்று கவனிக்கவும், அதாவது ஒருவர் தலித் சமுகத்தில் திருமண உறவு வைத்துக் கொண்டாலோ அல்லது ஓர் பிற்படுத்தப்பட்டவர் முற்படுத்தப்பட்ட சமுகத்தில் திருமண உறவு வைத்துக் கொண்டாலோ அரசின் கலப்பு திருமண உதவிக்கு தகுதியானவர்கள் எனக் கூறுகிறது, இது தந்தை பெரியார் சொன்ன கலப்பு திருமனத்திற்க்கு எதிரானது. தந்தை பெரியார் சொன்ன கலப்பு திருமணம் என்பது பிற சாதிக்காரர்கள் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தில் திருமண உறவு வைத்துக் கொண்டால் மட்டுமே அது கலப்புத் திருமனம் என்பதாகும்.

கடந்த நிதியாண்டில் சுமார் 23 லட்சம் தமிழக விவசாயிகள் (சாதி இந்துக்கள்) பெற்ற 7000 கோடி ரூபாயை முழுவதுமாக தள்ளுபடி செய்த கருணாநிதி, தலித் மக்கள் பெற்ற தாட்கோ கடன் 74 கோடியை தள்ளுபடி செய்ய மறுத்தார், பின்பு விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி, பாட்டாளி மக்கள் கட்சி மற்றும் கம்யூனிஸ்ட்  கட்சி  போன்ற கட்சிகளைச் சேர்ந்த MLA க்கள் தாட்கோ கடனை தள்ளுபடி செய்ய வேண்டும் என முதல்வரிடம் கடிதம் கொடுத்தும், ஓர் ஆண்டுகாலம் கழித்தபின் சென்ற நிதியாண்டின் இறுதியில் தான் தாட்கோ கடன் 74 கோடியும் அதனுடன் மீன‌வர்கள் கடன் 72 கோடியும் சேர்த்து தள்ளுபடி செய்வதாக கருணாநிதி அறிவித்தார். தலித் குடும்பத்தில் சம்மந்தம் செய்த முதல்வரின் தலித் பற்றை பாருங்கள்!

சிறப்பு உட்கூறு திட்டத்தைச் இதுவரை செயல்படுத்தாமல் இருந்த தமிழக அரசு, இந்த நிதியாண்டில் (2010-11) ரூ.3,828 சிறப்பு உட்கூறு திட்டத்திற்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளதாக கூறியுள்ளது, மெலும் இதில் எந்தெந்த துறைகள், எத்தனை சதவிகிதம், எதற்க்காக ஒதுக்கியுள்ளார்கள் என்பதை இதுவரை தமிழக அரசு வெளியிடவில்லை.

இதுபோன்று எண்ண‌ற்ற துரோகங்களை தலித் மக்களுக்கு செய்த தமிழக அரசு, பிற மாநிலங்களில் செயல்படுத்தப்படும் திட்டங்களை சற்று கவனித்தால் நல்லது, குறிப்பாக ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் பாண்டிச்சேரியில் நடைமுறையில் உள்ள உயர்கல்வி செலவை திரும்பக் கொடுக்கும் திட்டம் என்பது அங்குள்ள தலித் மாணவர்களுக்கு மிக உதவியாக உள்ளது, அதாவது ஓர் தலித் மாணவன் தனியார் பொறியியல், மருத்துவம் மற்றும் அறிவியல் கல்லூரிகளில் படிக்க நேர்ந்தால் அவனுடைய படிப்புச் செலவை அதிகபட்சம் ஆண்டிற்கு 1.5 லட்சம் வரை மாநில அரசு திரும்பக் கொடுத்து விடுகிறது, ஆனால் உயர்கல்வியை முழுவதுமாக தனியார் மயமாக்கிவிட்ட தமிழக அரசு இதுபோன்ற திட்டங்களை செயல்படுத்தியிருந்தால் பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழக ஏழை தலித் இளைஞர்கள் மருத்துவர்களாகவும், பொறியாளர்களாகவும் மாறியிருப்பார்கள்.

மத்திய அரசு தயாரித்து, நடிகர் மம்முட்டி நடித்த டாக்டர்.அம்பேத்கர் திரைப்படத்தை தமிழில் மொழி மாற்றம் செய்து வெளியிட ரூ.10 லட்சம் கொடுத்துதவ தமிழக அரசு மறுத்ததால் அப்படம் இன்னும் தமிழக மக்களை சென்று சேரவில்லை, அதே நேரத்தில் பெரியார் திரைப்படத்திற்காக 92 லட்சம் மானியமாக தமிழக அரசு அளித்துள்ளது.

1810 போன்ற காலங்களில் "பெரிய பறைச்சேரி" என்னும், பிற்காலங்களில் "கருப்பு நகரம்"(Black Town) என்னும் அழைக்கப்பட்ட சென்னை ஜார்ஜ் டவுனில் இன்று கூவம் நதியை தூய்மைப்படுத்தும் திட்டம், மேம்பாலம் கட்டுதல், அகலப்பாதை அமைத்தல், குடிசை மாற்று வாரியம் போன்ற பல்வேறு திட்டங்களின் பெயரால், சென்னையில் வசித்த கிட்ட்த்தட்ட 3 லட்சம் சேரி குடும்பங்கள் கருணாநிதியின் இந்த ஆட்சிகாலத்தில் மட்டும் முகவரியிழந்துள்ளார்கள்.

எத்தனை துரோகங்கள், எத்தனை எத்தனை இழப்புக்கள் இப்படி திராவிட கழகங்கள் தலித் மக்களுக்கு செய்த துரோகங்களை பட்டியலிட்டுக்கொண்டே போகலாம், ஆனால் அது வீண் வேலையாகத்தான் இருக்கும், இன்று தலித் மக்கள் தங்களுக்கென்று மிகத் தெளிவாக அரசியல் தளத்தை உருவாக்க முடியாமல் தவிக்கிறார்கள், ஏனெனில் தலைவன் என்று தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டவர்களெல்லாம் தமிழக தலித் மகளுக்கு துரோகத்தை தவிர வேறொன்றும் செய்து விடவில்லை, இதனால் இம்மக்கள் திடாவிடக் கட்சிகளின் காலடியில் கிடப்பதை தவிர வேறு வழியில்லை. அயோத்திதாச பண்டிதர், தாத்தா ரெட்டைமலை சீனிவாசன், எம்.சி.ராஜா போன்ற பல்வேறு தலைவர்களை கண்ட இந்த சமூகம் இன்று பாதை தெறியாமல் பரிதவிக்கிறது.  திராவிடக் கட்சிகளை எதிர்த்தும், அடிப்படை உரிமைக்காகவும் போராட தமிழக தலித்துக்கள் முன்வந்தால் மட்டுமே விடுதலை சாத்தியம் என தமிழக தலித் மக்கள் உணர்வார்களா?

http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=5750:2010-04-15-04-48-09&catid=1:articles&Itemid=264 

Readmore...

மத்திய நிதியறிக்கை 2010-11: முதலாளிகளுக்கு முழுசாப்பாடு ஏழைகளுக்கு எச்சிலை

ப‌.அப்ரகாம் லிஙகன்.

வானோக்கி வாழும் உலகெல்லாம் மன்னவன்

கோல்நோக்கி வாழும் குடி..என்ற வள்ளுவரின் வாக்கிற்கிண‌ங்க மக்களாட்சி தத்துவத்தை சிறப்பாக முன்னெடுத்துச் செல்லும் இந்திய குடிமக்கள், உலகிலுள்ள ஒருசில ஜனநாயக நாடுகளுக்கு சிறந்த வழிகாட்டிகள். இப்படிப்பட்ட உன்னத மக்களாட்சித் தத்துவத்திற்கு தலைவண‌ங்கி வாழும் த‌ன் குடிமக்களுக்கு, இந்த தேச‌த்தின் அரசிய‌ல் மற்றும் நிர்வாக தலைவர்கள் கொடுக்கும் அன்புப் பரிசுதான் வறுமையும் வேலைவாய்ப்பின்மையும். உலகில் மிக‌ அதிக‌ ம‌க்க‌ள்தொகை கொண்ட சீனாவில் ம‌னித‌வ‌ள‌ம் முழுமையாக‌வும் திற‌ம்ப‌ட‌வும் ப‌ய‌ன்ப‌டுத்த‌ப்ப‌ட்டு சீனா இன்று உல‌கில் அசைக்க‌முடியாத‌ ச‌க்தியாக‌ மாறிவ‌ருகிறது. ஆனால் இந்தியாவில் நிலை‌மை த‌லைகீழ். இங்கு ம‌னித‌வ‌ளம் ம‌தத்தாலும், மொழியாலும், சாதியாலும் ந‌சுக்க‌ப்படுகிற‌து. ம‌க்க‌ளின் வ‌ரிப்பண‌த்தை அர‌சு மேல்த‌ட்டு ம‌ற்றும் ந‌டுத‌ட்டு ம‌க்க‌ளுக்கு ம‌ட்டுமே பகிர்ந்த‌ளிக்கும் ஓர் சடங்காகத்தான் 2010-11ஆம் ஆண்டு நிதியறிக்கையை த‌லித் ம‌க்க‌ள் காண்கிறார்கள்.

நாட்டின் வருமானத்தில் ஒவ்வொரு ருபாயிலும் 19 பைசா இந்த தேசம் தான் பெற்ற கடனுக்காக வட்டி செலுத்துகிறது என்கிறார் 1108749 கோடி ரூபாய்க்கு நிதியறிக்கை தாக்கல் செய்த ப்ரணாப் முகர்ஜி. மேலும் வரும் நிதியாண்டில் ஏற்படும் நிதிப்பற்றாக்குறையை பொதுத்துறை நிறுவனப் பங்குகள் விற்பனை, 3G அலைக்கற்றை விற்பனைகளின் மூலம் சமாளிக்க முடியுமென நிதியமைச்சர் நம்புகிறார். நாட்டின் மொத்த வருவாயில் 35சதம் திட்ட பணிக்காகவும், 65 சதம் திட்டமில்லாத பணிக்காகவும் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்நிலையில் வரும் 2014-15ல் வறுமையை 50 சதவிகிதம் குறைத்துவிட முடியுமென நிதியறிக்கையில் அமைச்சர் உறுதியளித்துள்ளார்.

நிலைமை இப்படியிருக்க மத்திய அரசு செயல்படுத்திவரும் சில வறுமை ஒழிப்பு திட்டங்களை சற்று கூர்ந்து கவனிப்பது நல்லது. இந்திராகாந்தி வீட்டுவசதித் திட்டத்தில் ஏழைகளுக்கு ஓர் வீடுகட்ட 45 ஆயிரம் ஒதுக்கும் மத்திய அரசு, நடுத்தர மற்றும் வசதிபடைத்தவர்கள் வீடுகட்ட 20 லட்சம் கடனும் அதில் ஒரு ச‌தவிகிதம் மானிய‌மாக‌வும் அதாவ‌து 20 ஆயிர‌ம் மானிய‌மும் அளிக்கிற‌து.

கடந்த தேர்தலில் "மக்கள் தொகையின் அடிப்படையில் தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் பழங்குடி மக்களுக்கு சிறப்பு உட்கூறு திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்த இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் நடவடிக்கை எடுக்கும்" என காங்கிரஸ் தனது தேர்தல் அறிக்கையில் தெரிவித்துள்ளது. அதன்படி பார்த்தால் வரும் நிதியாண்டில் தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் பழங்குடி மக்களுக்கு 460540 கோடி ஒதுக்கீடு செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால் மத்திய அரசு ஒதுக்கியதோ 284284 கோடி ரூபாய் மட்டுமே. இதில் சுமார் 3200 கோடி மட்டுமே தலித் மக்களின் சமூக பாதுகாப்பிற்காக மத்திய அரசு ஒதுக்கியுள்ளது. சரி சிறப்பு உட்கூறு திட்டத்திற்காக (SCP&TSP) 284284 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கியுள்ளதாக தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளதே, இந்த நிதியை செலவு செய்ய குறிப்பிட்ட அமைச்சகம்/துறையிடம் ஏதாவது திட்டமுள்ளதா? என‌ கேள்விகள் எழலாம், ஆனால் இதைப்பற்றியெல்லாம் சிந்திக்க ஆளும் கூட்டத்திற்கு நேரமேது!

மத்திய/மாநிலத்திலுள்ள ஒவ்வொரு துறையும் தங்களுடைய மொத்த திட்ட நிதியில் 20 சதவிகிதத்தில் தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் பழங்குடி மக்களுக்கான சிறப்பு உட்கூறு திட்டத்தை செயல்படுத்த வேண்டும். ஆனால் மத்தியில் மொத்தமுள்ள 83 துறை/அமைச்சகத்தில் 18 துறைகள் மட்டுமே சிறப்பு உட்கூறு திட்டத்திற்கு நிதி ஒதுக்கியுள்ளன. அதுவும் 20 சதவிகித நிதி ஒதுக்கமால் 3 முதல் 5 சதவிகித நிதி மட்டுமே மேற்கண்ட 18 துறைகளும் ஒதுக்கியுள்ளது வேதனைக்குரிய உண்மையாகும். இப்ப‌டி சிறப்பு உட்கூறு திட்டத்தை முறையாக‌ ந‌டைமுறைப்ப‌டுத்தாத‌ ம‌த்திய‌ அர‌சு, அனைத்து துறையின் திட்ட‌த்தில் 20 ச‌த‌விகித‌ம் தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் பழங்குடி ம‌க்க‌ளுக்கு செல‌விட‌ப்ப‌டுவ‌தாக‌ கூறுவ‌து ந‌கைப்புக்குரியது.

உதார‌ண‌த்திற்கு தேசிய‌ ஊர‌க‌ வேலைவாய்ப்பு(NREGA) திட்ட‌த்திற்கான‌ நிதி 40100 கோடி ரூபாயில் 20 ச‌த‌விகித‌ம் த‌லித் ம‌ற்றும் ப‌ழ‌ங்குடி ம‌க்க‌ளுக்கு சென்ற‌டைய‌ வேண்டும் என்ற‌ க‌ட்டாய‌மோ இல‌க்கோ குறிப்பிட்ட‌ அமைச்ச‌க‌த்திட‌மில்லை. இதுபோல‌வே ம‌த்திய‌ ஊர‌க‌ வ‌ள‌ர்ச்சித் துறை சிறப்பு உட்கூறு திட்ட நிதியாக‌ 13220 கோடி ஒதுக்கியிருக்க‌ வேண்டும். ஆனால் வெறும் 4957 கோடி ரூபாய் ம‌ட்டுமே த‌லித் ம‌ற்றும் ப‌ழ‌ங்குடி ம‌க்க‌ளுக்கு ஒதுக்கியுள்ள‌து.

நகர்ப்புற ஏழைகளை மையப்படுத்தி செயல்படும் ஸ்வர்ண‌ ஜெயிந்தி யோஜனாவிற்கு(SJSY) 5400 கோடிரூபாய் நிதி ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ளது. இவற்றில் த‌லித் ம‌ற்றும் ப‌ழ‌ங்குடி ம‌க்க‌ளுக்கான 1080 கோடிரூபாய் ஒதுக்கீடு செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால் இந்த திட்டத்தில் தலித் மக்களுக்கு முன்னுரிமை தரப்படும் என்ற அறிவிப்போடு முடித்துவிட்டார்கள். தேசிய கிராம வாழ்வாதர இயக்கம்(NRLM) என்ற புதிய திட்டத்தின் மூலம் ஒரு லட்சம் நபருக்கு தொழில் தொடங்க வட்டியில்லாக் கடன் வழங்கப்பட இருப்பதாக நிதி அறிக்கை கூறுகிறது. ஆனால் இத்திட்டத்தில் 20 ஆயிரம் த‌லித் ம‌ற்றும் ப‌ழ‌ங்குடி ம‌க்க‌ளுக்கு வட்டியில்லாக் கடன் வழங்கப்படுமா என்பது சந்தேகமே.

தற்போது உலகில் அதிகம் பேசப்படும் பருவநிலை மாற்றத்தின் பாதிப்பினைக் குறைக்கும் வகையில் 1000 கோடிரூபாய் ஒதுக்கியுள்ள மத்திய அரசு, பருவநிலை மாற்றத்தினால் அதிகம் பாதிக்கப்படும் த‌லித் ம‌ற்றும் ப‌ழ‌ங்குடி இன பெண்களுக்காக 200 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கவில்லை.

இந்தியாவில் மெட்ரிக் கல்வி பெறுவதற்கு ஒரு மாணவன் மாதத்திற்கு 1550 ரூபாய் செலவுசெய்தாக வேண்டிய சூழலில், த‌லித் ம‌ற்றும் ப‌ழ‌ங்குடி மாணவர்களுக்கு அரசு 77 ரூபாய் மட்டுமே ஒரு மாதத்திற்கு செலவு செய்கிறது. மேலும் கடந்த ஆண்டு சிதம்பரம் அவர்கள் தலித் மக்கள் அதிகம் வசிக்கும் 20 மாவட்டங்களில் நவோதயா பள்ளி தொடங்கப்படும் என்றார். ஆனால் தற்போது இதுபோண்ற சிறப்பு திட்டங்களேதும் மத்திய அரசு வெளியிடாதது வருத்தத்திற்குரியதே.

இவ‌ற்றையெல்லாம் மிஞ்சும் வ‌கையில் உட்கட்ட‌மைப்பு நிதியான‌ 173552 கோடியில், அதாவ‌து மொத்த‌ திட்ட‌ செல‌வில் 47 ச‌த‌விகித‌ நிதியில் த‌லித் ம‌ற்றும் ப‌ழ‌ங்குடி ம‌க்க‌ளுக்கான‌ உட்க‌ட்ட‌மைப்பு நிதி என‌ 20 ச‌த‌விகித‌ம் ம‌த்திய‌ அர‌சு ஒதுக்க‌வில்லை. இதுபோலவே 94765 கோடி ரூபாய் இர‌யில்வே நிதியறிக்கையில் த‌லித் ம‌ற்றும் ப‌ழ‌ங்குடி ம‌க்க‌ளின் ப‌ங்கான‌ 15875 கோடிரூபாய் ஒதுக்க‌ப்ப‌ட்டிருந்தால் ப‌ல்லாயிர‌க்கண‌‌க்கான‌ த‌லித் ம‌ற்றும் ப‌ழ‌ங்குடி ம‌க்க‌ளுக்கு நேர‌டி வேலைவாய்ப்பு கிடைத்திருக்கும்.

க‌ட‌ந்த‌ பிப்ர‌வ‌ரி 25ல் ம‌த்திய‌ நிதி அமைச்ச‌க‌ம் வெளியிட்ட‌ 2009-10ம் ஆண்டிற்கான‌ பொருளாதார‌ அறிக்கையில் த‌லித் ம‌ற்றும் ப‌ழ‌ங்குடி ம‌க்க‌ளுக்கான‌ திட்ட‌ங்க‌ள் திருப்தியளிக்கும் விதத்திலில்லை எனக் கூறியுள்ள‌போதும், 2010-11 நிதியறிக்கை தலித் மக்களுக்கான எந்தவித சிறப்புத் திட்டமுமில்லாமல் தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளது.

சிறப்பு உட்கூறு திட்டத்தைப் ப‌ற்றிப் பேசும்போது, அந்தத் திட்டங்‌களை செய‌ல்ப‌டுத்தும் சில‌ துறைக‌ளை கூர்ந்து கவனித்தால் அதிர்ச்சிதான் மிஞ்சுகிறது. ம‌த்திய‌ உயிர் தொழில்நுட்பத் துறை 3 ச‌த‌விகித‌த்திற்கும் குறைவான‌ நிதியை சிறப்பு உட்கூறு திட்டத்திற்கு ஒதுக்கியுள்ளது. அவ‌ற்றில் 2008-09 ஆண்டிற்கான‌ ஒதுக்கீட்டில் ஓசூர் டி.வி.எஸ் அற‌க்க‌ட்ட‌ளை 12.5 ல‌ட்ச‌ம் ரூபாயை கால்ந‌டை குறித்த‌ விழிப்புண‌ர்வை விவ‌சாயிக‌ளிட‌ம் ஏற்ப‌டுத்த‌ பெற்றுள்ள‌தாகத் தெரிகிறது. தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட நிதியை கால்நடைகளுக்காக கொடுப்பது முறையா?

இதுபோன்ற‌ ந‌டைமுறைச் சிக்க‌ல்க‌ள் ம‌ற்றும் குழ‌ப்ப‌ங்க‌ளை போக்க‌ த‌லித் ம‌ற்றும் ப‌ழ‌ங்குடி அமைப்புக‌ள் கீழ்க‌ண்ட‌ யோச‌னைக‌ளை ம‌த்திய‌ அர‌சுக்கு தெரிவித்துள்ளன‌.

1.திட்டக் க‌மிஷனின் பரிந்துரைப்ப‌டி அனைத்து துறைக‌ளும் சிறப்பு உட்கூறுத் திட்டத்தை செய‌ல்ப‌டுத்த‌ வேண்டும்.

2.நிதி அறிக்கை தாக்கல் செய்யும் முன்பு, தலித் மற்றும் பழங்குடி இனத் தலைவர்கள் மற்றும் அமைப்ப்புகளிடம் கருத்து கேட்க வேண்டும்.

3.சிறப்பு உட்கூறு திட்டம் மற்றும் மலைவாழ் மக்கள் சிறப்பு திட்டங்களுக்கு மக்கள் தொகையின் அடிப்படையில் நிதி ஒதுக்குவது குறித்த சட்டம் இயற்றப்பட வேண்டும்.

4.SCP&TSP நிதியை மற்ற துறைகள் எவ்வாறு செலவிடுகிறது என்பதைக் கண்காணித்து மத்திய சமூக பாதுகாப்புத் துறை மற்றும் பழங்குடியினர் நலத்துறைகள் ஆண்டுதோறும் அறிக்கையளிக்க வேண்டும்.

5.மத்தியில் மற்றும் மாநிலங்களில் உள்ள ஒவ்வொரு அமைச்சகமும்/துறையும் SCP&TSP நிதியை செலவிட தனி குழுவை அமைக்க வேண்டும்.

6.மேலும் மாவட்ட, வட்ட மற்றும் கிராம அளவில் இந்த நிதி பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளதா என்பதைக் கண்கானிக்க தலித் இயக்கங்கள், மனித உரிமை ஆர்வல‌ர்கள் ஆகியோர் அடங்கிய குழுவை மாவட்ட‌ந்தோறும் அமைக்க வேண்டுமென பல்வேறு த‌லித் ம‌ற்றும் ப‌ழ‌ங்குடி அமைப்புக‌ள் ம‌த்திய அர‌சிற்கு வேண்டுகோள் விடுத்துள்ள‌ன‌.

இந் நிலையில் நிதியறிக்கைகளில் தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் பழங்குடியின மக்கள் தொடர்ந்து புறக்கணிக்கப்படுவ‌‌தால் இம்மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் உயரவில்லை என உலகஅளவில் தொண்டாற்றிவரும் ஆக்ஸ்பார்ம்(OXFAM) நிறுவனம் மத்திய அரசிற்கு தனது கண்டனத்தை தெரிவித்துள்ளது. ஆனால் இவற்றைப்பற்றி பாராளுமன்றத்தில் குரலெழுப்ப எந்த தலித் கட்சிகளும் முன்வராதது வெந்த புண்ணில் வேலைப் பாய்ச்சுகிறது.

தலித் மக்களின் வீட்டில் போய் உணவருந்தும் சில அரசியல்வாதிகள், இம் மக்களுக்கு எங்கள் ஆட்சியில் அதைச்செய்கிறோம், இதைச்செய்கிறோம் என ஓட்டுக்காக வாய் சவடால் விடுவதோடு சரி, தலித் பழங்குடி மக்களின் வாழ்வை உயர்த்த எந்த திட்டத்தையும் செய்யாமல் மழுப்பும் மத்திய மாநில அரசுகளை கண்டிக்க முன்வருவதில்லை. இது போன்ற சாதி இந்துக்களின் வாய்ஜாலத்தை உணர்ந்த பண்டிதர் அயோத்திதாசர் 97 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இப்படிச் சொன்னார் "கொல்லாமல் கொல்லப்பட்டு வரும் இத்தேசத்தின் பூர்வ இந்தியர்களாம் ஆறுகோடி தாழ்த்தப்பட்டோர்களில் முன்னேறியிருப்பது பிரிட்டிஷ் துரைமார்களின் கருணையிலும் மிஷனரி கிருஸ்த்துவ துரைமார்களின் அன்பினாலுமேயன்றி சாதி துவேஷ‌முள்ள சீர்திருத்தக்காரர்களால் அல்ல(தமிழன் 24.12.1913)". பண்டிதரின் இச்சிந்தனை 100 சதவிகிதம் இன்றும் பொருந்தும். சுதந்திர இந்தியாவில் தலித் மக்கள் சுதந்திரமின்றி வாழ்வதற்கு சுதந்திர இந்தியாவை அதிக காலம் ஆண்ட காங்கிரஸ் கட்சியே பொறுப்பு. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வளர்ச்சியைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் தேச வளத்தையும், பணத்தையும் எல்லா மக்களுக்கும் பங்கிடாத எந்த நிதி அமைச்சரும் முதலாளிகளின் கைக்கூலிகள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் நிதியமைச்சர் செட்டியார் முதல் பிரணாப் முகர்ஜிவரை எல்லோரும் நிதியறிக்கை என்ற பெயரில் முதலாளிகளுக்கு முழுசாப்பாடும் ஏழைகளுக்கு எச்சிலையுமே போட்டிருக்கிறார்கள் என்பதே யதார்த்த உண்மை.

-------------------

Readmore...

வாழ்க‌ நித்தியானந்தம்! வ‌ள‌ர்க‌ ஊட‌க‌ அர‌சிய‌ல்!!

"உலகில் கடவுளேன்னு எதுவுமில்லை, கடவுளைத்தவிர உலகில் வேறொன்றுமே இல்லை" என 2000 ஆண்டுக‌ளுக்கு முன்பே புகழ் பெற்ற புத்த தத்துவ ஞானி நாகர்ஜீனா(சிலர் சமஸ்கிருத அறிஞர் என்றும் கூறுவர்) அவர்கள் சொண்ண‌தாக பன்டித நேரு தன் கண்டுனர்ந்த இந்தியா(Discovery of India) என்ற நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். மனிதன் இயற்க்கையோடு இனைந்து வாழ்ந்த காலத்தில் மதம் தோண்றவில்லை, அவன் நாகரீக முதிற்ச்சி அடைந்த பின்பே மதம் தேவைப்பட்டது, அன்று முதல் இன்றுவரை ஒருசிலர் கடவுளை எதிற்ப்பதும் சிலர் கடவுளை ஆதறிப்பதும் தொடர்கிறது.

சக மனிதனின் மீது நம்பிக்கை குறையும் போதும், தன்னம்பிக்கை துவளும்போதும் நமக்கு கடவுள் தேவைப்படுகிறார், கடவுளின் தேவையும், கடவுள் எதிற்ப்பும் இந்த பூமியில் கடைசி மனிதன் உள்ளவறை தொடறும், மதங்களின் பெயரால் ஏற்பட்ட போர்களும், அவற்றால் ஏற்பட்ட மனித இழப்புகளும் மதங்களுக்கு இருப்பு கொடுத்ததே தவிர மனிதனுக்கு படிப்பு கொடுக்கவில்லை.

இன்னிலையில் இன்றைய நவீன தொழில் நுட்பங்களை பயன்படுத்திக்கொண்டு மதம் த‌மது வேர்களை மிக ஆழமாக மனிதன் மேல் பதித்துள்ளது, பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை மனிதன் மத்திற்க்கு அடிமை என சொல்லாம், இப்படி வாழ அவன் வெட்கப்படுவதில்லை, ஏனெனில் சுயநலம் நம்மை ஆக்கிற‌மித்துக் கொண்ட போது, நாமக்கு கடவுளைத்தவிர வேறு வழியில்லை, அதனால்தான் இந்த தேசத்தில் பட்டினியால் மக்கள் வாடும்போது திருப்பதி உண்டியல் நிரம்பி வழிகிறது, கொடுப்பதில் உள்ள சுகத்தை உண‌ரா சமூகத்தை ஆண்மீகத்தால் திருத்த முடியாது என்பதையே நித்தியானந்ததின் அந்தரங்க காட்சியும் அதன் எதிர்வினையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

வாழ்க‌ நித்தியானந்தம்! வ‌ள‌ர்க‌ ஊட‌க‌ அர‌சிய‌ல்!!

Readmore...

தலித் மக்களின் சமூக பாதுகாப்பும் மத்திய மாநில அரசின் அலட்சியமும்

 சனி, 06 பெப்ரவரி 2010 ல் வெளிவந்த என்னுடைய இந்த கட்டுரையை கீற்று தளத்தில் கானவும்.

http://keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=3177:2010-02-06-06-51-28&catid=1:articles&Itemid=87

நாடோடிகளாக அலைந்து திரிந்த மனிதன், நிலத்தை தன் கட்டிப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்த பின்புதான் நிலைத்து வாழவே துவங்கினான். அன்று முதல் இன்று வரை நடந்த அனைத்து மோத‌ல்களும் நிலத்தை மையப்படுத்தியே நடந்துவருகிறது.  நில‌த்தை வெறும் பிழைப்புக்கான‌ வ‌ழி என‌ எண்ணாம‌ல், இந்தியாவில் அவை அதிகார‌த்தின் குறியீடாக மாற்றப்பட்டிருப்பதால் இங்கு நில‌த்தின் அவ‌சிய‌ம் க‌ட்டாய‌மாகிற‌து. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை வெள்ளையர்கள் ஆட்சியில் தான் இந்த தேசமே ஒரு வடிவம் பெற்றது, அப்போதும் நிலத்தின் பெரும்பங்கு ஆளும் வர்க்கம் எனப்படும் அரசர், பிரப்புக்கள் ஆகியோரிடம் மட்டுமே இருந்தது.

இந்நிலையில் ஆங்கிலேயேர் ஆட்சியில் பார்ப்பனர்கள் மற்றும் வெள்ளாளர்கள் காணியக்காரர்களாக உயர்ந்தார்கள். பின் படிப்படியாக நிலம் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டு சாதி இந்துக்களும் பட்டாதாரர்களாக மாறினார்கள். தொடர் பஞ்சம், உள்நாட்டுக் கலவரம் போன்ற பல்வேறு பாதிப்புகளால் நாடு பலவீனப்பட்டு கிடந்த காலகட்டத்தில் பிழைப்பு நடத்த வழியில்லை என தலித் மக்கள் ஆங்கிலேயர்களிடம் முறையிட பார்ப்ப‌ன‌ ம‌ற்றும் சாதி இந்துக்க‌ளின் ப‌ல‌த்த‌ எதிர்ப்பையும் பொருட்ப‌டுத்தாம‌ல் பஞ்சமி நிலத்தை ஆங்கிலேயர்கள் தலித் மக்களுக்கு வழங்கினார்கள். நீங்க‌ள் கொடுப்ப‌துபோல் கொடுங்க‌ள் நாங்க‌ள் எடுத்துக்கொள்கிறோம் என‌ காத்துக்கிட‌ந்த‌ ஓநாய்க் கூட்டங்கள் அத்த‌னை பஞ்சமி நி ல‌ங்க‌ளையும் அப‌க‌ரித்துக் கொண்ட‌ன. இம் மக்கள் ஊட‌க‌ வ‌லிமைய‌ற்ற‌ ஊமைக‌ள் என்ப‌தால் ஆங்காங்கு நடைபெரும் நில‌ உரிமைப் போராட்ட‌ங்க‌ள் இன்றும் இருட்ட‌டிப்பு செய்ய‌ப்ப‌டுகிற‌து.

சமீபத்தில் மதுரை உயர்நீதிமன்றக் கிளை நீதிபதிகள், கன்னியாகுமரி மாவட்ட ஆட்சியாளர்களை கடுமையாக சாடியுள்ளதற்க்குக் காரணம் இதுதான் "கன்னியாகுமரி அருகிலுள்ள ஏழுதேசம் கிராமத்தில் தலித் மக்களுக்கு அரசு அளித்த வீட்டுமனைகளை கோயில் நிலம் என்று சாதி இந்துக்கள் அபகரித்துக் கொண்டார்கள். மேலும் இவர்கள் இந்த நிலத்தை கடந்த 2003ஆம் ஆண்டு பதிவுசெய்ய முயலுகையில் அதை பதிவுத்துறை நிராகரித்தும் விட்டது. இதனையடுத்து அந்த நிலத்தை தலித் மக்களுக்கு வீட்டுமனையாக அளித்த‌ அப்போதைய மாவட்ட ஆட்சியர் ஆணையை எதிர்த்து, க‌ட‌ந்த‌ ஆறு ஆண்டுக‌ளாக‌ இந்த‌ ம‌னைக‌ளை த‌லித் ம‌க்க‌ள் உரிமைகோர‌க் கூடாதென‌ சாதி இந்துக்க‌ள் உய‌ர்நீதிம‌ன்ற‌த்தில் வ‌ழ‌க்காடி வ‌ருகிறார்க‌ள் (The Hindu, Sep 13, 2009, Page 5), இந்த‌ வ‌ழ‌க்கை விசாரித்த‌ நீதிப‌திக‌ள் உட‌ன‌டியாக‌ இந்த‌ வீட்டும‌னைக‌ளை த‌லித் ம‌க்க‌ளுக்கு கொடுத்திட‌ வேண்டும் என உத்த‌ர‌விட்ட‌தோடு ம‌ட்டும‌ல்லாம‌ல் தாம‌தித்த‌ மாவ‌ட்ட‌ நிர்வாக‌த்தை க‌டிந்து கொண்ட‌து. ஆக‌ எந்த‌ வ‌கையிலும் த‌லித் ம‌க்க‌ளுக்கு பொது சொத்து போய் சேர்ந்துவிட‌க்கூடாது என்ப‌த‌ற்காக‌ த‌மிழ‌க‌ம் முழுக்க‌ சாதிப் பாகுபாட‌ற்று கழகம் மற்றும் க‌ட்சிக‌ள் இணைந்து மிக‌த் தெளிவாக‌ செய‌ல் ப‌ட்டுவ‌ருகின்றன.

அரசாங்கத் திட்டங்கள் தலித் மக்களுக்கு சென்றடையாவண்ணம் எவ்வாறு தடுக்கப்படுகிறது என்பதற்கு மற்றும் ஓர் எடுத்துக்காட்டு சிவகங்கை அருகில் வசிக்கும் ராஜி! சிவகங்கை மாவட்டம் கீழவிளங்சம்பட்டியில் வசித்துவரும் ராஜி கடந்த 2008 பிப்ரவரி 10ம் தேதி தன்னுடைய இரண்டு வயது குழந்தைக்கு போலியோ சொட்டுமருந்து போட அழைத்துச் சென்றார். ஆனால் சாதி இந்துக்கள் அதை தடுத்துவிட்டார்கள். காரணம் ராஜி உட்பட ஐந்து தலித் மக்கள் அரசாங்கத்தின் 2 ஏக்கர் நிலம் திட்டத்தின் மூலம் பயனடைந்தார்கள். அவர்கள் பெற்ற அந்த 10 ஏக்கர் நிலத்தையும் கோயிலுக்கு கொடு எனக் சாதி இந்துக்கள் கேட்க, தலித் மக்கள் அதை நிராகரிக்க, அந்த ஐந்து குடும்பத்திற்கும் நீர், நெருப்பு, உப்பு உறவு கூடாது என பஞ்சாயத்தால் தீர்மானிக்கப்பட்டதால் அவர்களின் குழந்தைகளுக்கும் போலியோ சொட்டுமருந்து நிராகரிக்கப்பட்டது. தேசிய அளவில் செயல்படுத்தப்படும் போலியோ சொட்டுமருந்து திட்டத்தைக்கூட தலித் மக்கள் பயன்படுத்தக் கூடாது என எண்ணும் இத்தகைய கொடியவர்கள் முன் சட்டம் தன் கடமையைச் செய்யுமா?

இது போன்ற எண்ணற்ற வன்செயல் தலித் மக்கள் மீது ஒவ்வொரு நிமிடமும் நிகழ்ந்தவண்ண‌மே உள்ளது. தலித் மக்களை அடிமைப்படுத்த வெட்கப்படாத இவர்களின் கையில் தான் இந்த தேசத்தின் எல்லா பொது வளங்களும் உள்ளன. நீர் நிலைகள், காடு கழனி முதல் சுடுகாடுவரை தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் இச்சாதி இந்துக்கள், ஆங்காங்கே எழும் சில தலித் மக்களின் உரிமைக்குரல்களை அடக்காமல் ஓய்வதில்லை.

இந்த நாட்டில் வசிக்கும் ஒவ்வொரு குடிமகனும் நேர்முக மற்றும் மறைமுக வரிசெலுத்தும்போது, இங்கு எதுவுமெ இலவசம் இல்லை, சொத்துக்கள் யாவுமே அரசாங்கத்திற்கு சொந்தம், அரசாங்கமோ மக்களுக்கு சொந்தம். இதை ஏன் இந்த நாட்டின் சாதி இந்துக்கள் ஏற்க மறுக்கிறார்கள்? சட்ட திட்டங்களால் தீண்டாமையை ஒழித்துவிட முடியாது; மாறாக இந்த தேசத்தின் ஒவ்வொரு குடிமகனும் சமத்துவ சிந்தனையை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் இன்று நாட்டின் எல்லா மூலையிலும் தீண்டாமை பரவியிருக்கிறது. குறிப்பாக தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை படித்தவர்களே மிக நுணுக்கமாக தீண்டாமையைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள்.

 8 சதவிகித வளர்ச்சி, 72 சதவிகித படிப்பறிவு என கூறிக்கொள்ளும் தமிழகத்தில் தான் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் அதிக அளவில் வறுமைக்கோட்டிற்கு கீழ் வாழ்கிறார்கள். அரசு பள்ளியில் படிக்கும் ஜந்தாம் வகுப்பு மாண‌வனுக்கு ஆனா ஆவன்னா கூட கற்றுக் கொடுப்பதில்லை. இவையெல்லாம் நடைமுறை பிழையல்ல. தலித் மக்களின் வளர்ச்சியை முளையிலேயே கிள்ளியெறிய கழகங்கள் நடத்தும் கபட நாடகம்.

விவசாயத்தை பிரதான தொழிலாகக் கொண்ட இந்த நாட்டில் நிலம் தான் ஒரு மனிதனின் வாழ்வாதாரம்; கல்வியால் மட்டுமே கரைசேர்ந்துவிட முடியாது என ஆங்கிலேயர்கள் உண‌ர்ந்ததால்தான் பஞ்சமி நிலம் தலித் மக்களுக்கு பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது. அண்டை மாநிலங்களான மேற்கு வங்கம், கேரளா போன்ற மாநிலங்களில் நிலச் சீர்திருத்தம் செவ்வனே நிகழ்ந்தபோது, தமிழகத்தில் மட்டும் ஏன் நிலச் சீர்திருத்தம் நடைபெறவில்லை?

க‌ருணாநிதி ஆட்சிக்கு வ‌ந்த‌தும் நில‌மில்லா ம‌க்க‌ளுக்கு 2 ஏக்க‌ர் நில‌ம் த‌ருவ‌தாக‌ சொன்னார். பின் புற‌ம்போக்கு நில‌ங்க‌ளை யார் ப‌யிர் செய்கிறார்க‌ளோ அவ‌ர்க‌ளுக்கு ப‌ட்டா வழ‌ங்கப்ப‌டும் என்றார். அதாவ‌து திருட‌ன் கையில் சாவியைக் கொடுக்கும் இந்த‌ முறையில் உண்மையில் ப‌ய‌ன‌டைவ‌து பிற்படுத்த‌ப்ப‌ட்டோரும் முற்ப‌டுத்த‌ப்ப‌ட்டோரும் தான். நில‌ங்க‌ளை தலித் ம‌க்க‌ளுக்கு ப‌கிர்ந்த‌ளிக்க‌ வேண்டிய‌ அர‌சு, திட்ட‌மிட்டு பிற்ப‌டுத்த‌ப்ப‌ட்ட ம‌ற்றும் முற்ப‌டுத்த‌ப்ப‌ட்ட‌ ம‌க்க‌ளுக்கு கொடுப்ப‌து ஒரு க‌ண்ணில் வெண்ணையும் ம‌றுக‌ண்ணில் சுண்ணாம்பும் வைப்ப‌த‌ற்கு ச‌ம‌மான‌த‌ல்ல‌வா?

சுதந்திர இந்தியாவில் 60 சதவிகித மக்கள் தங்களின் அன்றாட உணவிற்கே நிலச்சுவான்தார்களிடம் இன்னும் கையேந்தும் நிலை தொடர்கிறது. இதை மாற்ற இம் மக்களின் வாழ்வை உயர்த்த மத்திய மாநில அரசுகள் இதுநாள்வரை எந்தத் திட்டத்தையும் முறையாக நடைமுறைப்படுத்தாமல், இம் மக்களை வெறும் வாக்கு வங்கிகளாக வெட்கமே இல்லாமல் பயன்படுத்திவருவது உலகில் எங்குமே நிகழாத மாபெரும் மனித உரிமை மீறல்.

தமிழ்நாடு எஸ்டேட் சட்டம் 1948, தமிழ்நாடு நிலக் குத்தகை சட்டம் 1956, தமிழ்நாடு நிலச் சீர்திருத்த சட்டம் 1961 என சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு தமிழகத்தில் எத்தனையோ நிலச் சீர்திருத்த சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டது. ஆனால் இவற்றினால் நிலம் அதிகம் வைத்திருப்போர்களுக்கு எந்தவித பாதிப்பும் இல்லை. ஆனால் நிலமீட்பு போராட்டங்களை முன்னெடுக்காத தலித் இயக்கங்கள் ஏதோ கடமைக்கு சில போராட்டங்கள் செய்வதுதான் மன்னிக்க முடியாத துரோகம். இந்தியாவைப் பொருத்தமட்டில் நிலம் தான் ஜீவாதாரம்; நிலமில்லையேல் ஏது வாழ்வாதாரம்!

உலகில் நிறம், இனம் மற்றும் சாதியப் பிரிவினையால் பாதிக்கப்படும் 200 மில்லியன் மக்களில் 160 மில்லியன் மக்கள் இந்திய தலித் மக்கள் என ஜக்கிய நாடுகள் சபையின் மனிதஉரிமை கவுன்சில் (UNHRC) கூறுகிறது. அதும‌ட்டுமல்லாமல் இந்தியாவில் 40 மில்லியன் தலித் மக்கள் கொத்தடிமையாக இருக்கிறார்கள் எனவும் ஜநா தெரிவிக்கின்றது.

தலித் மற்றும் பழங்குடி மக்களுக்கான தேசிய கமிஷனின் புள்ளிவிபரப்படி ஜீலை 2004 முதல் ஆகஸ்ட்டு 2006 வரை சுமார் 2389 கொலை, 4814 கற்பழிப்பு என மொத்தம் 99746 வழக்குகள் தலித் மக்கள் மீது திணிக்கப்படும் வன்முறைக்கெதிராக இந்த நாட்டில் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது. 1999 ம் ஆண்டை தமிழக அரசு தீண்டாமைக்கு எதிரான ஆண்டு என அறிவித்ததோடு சரி, தீண்டாமையைப் போக்க எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை 19.18 சத‌விகித தலித் மக்களின் நிலப்பங்கீடு வெறும் 7.1 சதவிகிதம் மட்டுமே. ஆகையால் 2002 போபால் பிரகடனத்தில் கூறப்பட்டுள்ள 21 தீர்மானங்களை நிறைவேற்ற மத்திய மாநில அரசுகள் முன் வரவேண்டும். அதுமட்டுமல்லாமல் நிலப்பங்கீடு, தனியார் துறை இடஒதுக்கீடு, பள்ளி முதல் பல்கலைக்கழகம் வரை இலவசக்கல்வி, குறைந்தது 600 சதுர அடி குடியிருக்க வீடு, மூத்த தலித் மக்களுக்கு ரூ1000 மாத உதவித்தொகை, தலித் பெண் குழந்தைகளுக்கு சிற‌ப்பு உதவித்தொகை, மருத்துவக் காப்பீடு, வேலையில்லா தலித் பட்டதாரிகளுக்கு மாதம் 1000 உதவித்தொகை, தலித் தொழில் தொடங்க வட்டியில்லா வங்கிக் கடன் மற்றும் மானியம், காலனி தோறும் இணையத்தொடர்புடன் கூடிய கணினி வசதி, படிப்பகம், சுயவுதவிக் குழுக்களுக்கு பயிற்சி மற்றும் நிதியுதவி, தலித் குழந்தைகளுக்கு சிறப்பு ஊட்டச்சத்து உணவு, மிகவும் பின்தங்கிய தலித் குடும்பங்களுக்கு கரவல்மாடு, சாதிய வன்முறையால் பாதிப்படைந்த குடும்பத்திற்கு 5 லட்சமும் உயிரிழந்த குடும்பத்திற்கு 10 லட்சமும் அரசு உடனடியாக வழங்கவேண்டும். தனியார் கலை மற்றும் தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில் படிக்கும் தலித் மாணவர்களின் படிப்புச்செலவை அரசே ஏற்றுகொள்ளுதல் என எல்லா வகையிலும் இம் மக்களின் சமூகப் பாதுகாப்பை அரசு இனியாவது நிறைவேற்ற முன்வரவேண்டும், இல்லையேல் எதிர்வரும் காலங்களில் இந்தியாவின் சனநாயக முகம் கிழிபட்டு, வளமான பாரதம் கானல்நீராகவே தொடரும்.

நன்றி!

Readmore...

கோவையில் தீண்டாமைக்கு துணைபோன பெரியாரும், பிள்ளையாரும்

நாகரிக வாழ்விற்கு நான்கு சுவர்கள் அவசியம், ஆனால் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை பிரித்து வைப்பதற்க்கு தீண்டாமை சுவர்கள்கள் அவசியமா?

உத்திரபுரத்தை அடுத்து தற்போது கோவையிலும் தீண்டாமை சுவர் எழுப்பி தலித் மக்களை நடமாட விடாமல் கடந்த 15 ஆண்டுகளாக தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ள‌தை தற்போது தற்காலிகமாக உடைத்தெறிந்திருக்கிறது அரசு.

கோவை 10வது வார்டில் உள்ள பெரியார் நகரில் 58 தலித் குடும்பங்கள் வசிக்கின்றன, இவர்கள் கலணிக்கு அடுத்துள்ள பிரதான காமராஜர் சாலைக்கு செல்ல முடியாவன்னம், காலணியையும் காமராஜர் சாலையும் இனைக்கும் ஜீவா சாலையின் குறுக்கே 30 அடி நீலத்தில் சாதி இந்துக்களால் 1990ல் கட்டப்பட்டதுதான் இந்த பெரியார் நகர் தீண்டாமை சுவர்.

பெரியார் நகரில் வசிக்கும் தலித் குடும்பங்ககுக்கு 1989ல் அரசு வீட்டுமனை கொடுத்தது, இன் நகர் துவங்கும் இடத்தில் பெரும்பாலும் சாதி இந்துக்கள்தான் வசித்துவருகிறார்கள், ஆகையால் 1990ல் காலணி துவங்கும் இடத்தை மறைக்கும் விதமாக ஜீவா சாலையின் குறுக்கே ஓர் வினாயகர் சிலையை வைத்து சிறிய குடிசை எழுப்பினார்கள், பின் அதன் பின்புறம் 30 அடி நீலத்திற்க்கு சுவர் எழுப்பிவிட்டார்கள், ஆக சாதி இந்துக்கள் தெருவில் இருந்து பார்த்தால் காலணி தெரியது, அதே வேலையில் காலணி மக்களும் ஜீவா சாலையை கடந்து காமராஜர் சாலையை அடைய முடியாது, என ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய்.

தமிழக முதல்வர் அவர்களின் உத்தரவிற்கினங்க, மாவட்ட நிர்வாகம் சம்மந்தப்பட்ட இடத்தை பார்வையிட்டு அத்துமீரலை உறுதிசெய்தபின், தீண்டாமை தடுப்பு சுவரை பெக்லைன் இயந்திரம் கொண்டு இடிக்க முற்படும் போது அப்பகுதி ஆதிக்க சாதி பெண்கள் தீண்டாமை தடுப்பு சுவரை இடிக்க விடாமல் தடுக்க முயற்சித்ததால் பலத்த காவல் பாதுகாப்போடு அச் சுவர் தற்காலிகமாக இடிக்கப்பட்டுள்ளது.

தமிழகத்தில் மட்டுமல்லாது இந்த தேசம் முழுக்க இது போண்ற எண்ணற்ற தீண்டாமை தடுப்பு சுவர்கள் தலித் மக்களை நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் ஒடுக்கிகொண்டிறுப்பது காலம் காலமாக நடந்துவரும் தொல்குடி மக்களுக்கு எதிரான நிகழ்வுதான்.

உத்திரபுரத்தில் கட்டப்பட்ட தீண்டாமை தடுப்பு சுவருக்கும், கோவை பெரியார் நகரிலுள்ள தீண்டாமை தடுப்பு சுவருக்கும் பெரிய வித்தியாசமில்லை, இரண்டின் நோக்கமும் தலித் மக்களை தங்களுடைய வசிப்பிடத்திலிருந்து பிரிக்கவேண்டும், மேலும் அவர்களை உடல் ரீதியாகவும், மனரீதியாகவும் துன்புறுத்த வேண்டும் என்ற மிக கீழ்தரமான, கேவலமான எண்ண‌த்தோடு எழுப்பப்பட்டதே தவிர வேறோன்றும் காரண‌மில்லை.

ஓர் மாந‌கரிலேயே இப்படி தீண்டாமை தடுப்பு சுவரை எழுப்பி தங்களுடைய ஆதிக்கத்தை சாதி இந்துக்களால் நிலை நாட்ட முடிகிறதென்றால் உத்திரபுரத்தின் ஏன் நிகழாது? வெரும் தீண்டாமை தடுப்பு சுவர் மட்டும் கட்டினால் பிறச்சனை ஏற்படும் என்பதற்க்காக, மிக நூதனமாக காலணி துவங்கும் ஜீவா சாலையின் குறுகே ஓர் பிள்ளையார் கோயில் கட்டி அதன் பின் புறம் தீண்டாமை தடுப்பு சுவர் எழுப்பப்பட்டுள்ளது, இப்படி மிக திறமையாக தீண்டாமையை கடைபிடிக்கும் இவர்களுக்கு ஏன் ஜனாதிபதி விருது வழங்கி கெளரவிக்க கூடாது?

நாட்டில் மதத்தின் பெயராலும், இனத்தின் பெயராலும் ஆதிக்க சாதி மக்கள் ஏழைமக்களை மீன்டும் மீன்டும் சுரன்டி கொழுத்து வருகிறார்கள் என்பதற்கு மேற் கண்ட இரண்டு தீண்டாமை தடுப்பு சுவர்களும் சாட்சி.

மனுதர்மத்தால் பெரும்பான்மையான் மக்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதற்க்காகவே, பெரியார் கடவுள் எதிப்பு இயக்கம் நடத்தினார், ஆனால் அவரின் பெயரில் நகர் அமைத்து, அவர் உடைத்தெரிந்த அதே வினாயகர் சிலையை வைத்தே மனுதர்மத்தை நிலைநாட்டும் இவர்களுக்காகத்தான் பெரியார் கடவுள் எதிப்பு இயக்கத்தையே நடத்தினார் என்பதை இவர்கள் அறிய முற்படதது மிக துரதிஷ்ட்டவசமானது.

ஓர் மனிதனின் சுதந்திரத்தைப் பரிக்கும் யாருக்கும் சுதந்திரத்தைப் பற்றி பேச உரிமையேயில்லை, ஆதிக்க சாதிகள் பார்பனனிடமிருந்து விடுபட்டது போல், இன்று தலித் மக்கள் ஆதிக்க சாதிகளிடமிருந்து விடுபட முயற்சிக்கும் போது எண்ண‌ற்ற தீன்டாமை சுவர்கள் எழப்பப்படுவது வளர்சிக்கு வழிவகுக்காது. நிலங்களையும், வளங்களையும் பகிர்ந்தலிக்காமல் கழகங்கள் மிக கவனமாக, திட்டமிட்டே தலித் மக்களை ஒடுக்கிவருவது இந்த மண்ணின் பெருமையை குலைக்கும் முயற்சி.

இதுபோண்ற கழகங்களின் மலட்டு தத்துவங்களால் கைகள் கட்டப்பட்ட சில தமிழக தலித் மக்கள்/தலைவர்களால் தான் இந்த மண்ணில் இன்னும் தீண்டாமை தடுப்பு சுவர் நிலைத்து நிற்கிறது, இல்லையேல் என்றாவது ஒருநாள் பெர்லின் சுவர்போல் இடித்து நோறுக்கப்படுவது தீண்டாமை தடுப்பு சுவர் மட்டுமல்ல சாதி இந்துக்களின் ஆதிக்க மனப்பான்மையும்தான்.

News source: http://www.hindu.com/2010/01/31/stories/2010013157880100.htm

Readmore...

தமிழ் நாட்டில் த‌ர‌மிழ‌க்கும் 14 நிகர்நிலை பல்கலைக்கழகங்கள்

ஓரு நாட்டின் வளம் அந்த நாட்டின் மனித வளத்தை வைத்தே கனிக்கப்படுகிறது, இப்படிபட்ட சூழலில் நம்முடைய தாய்நாட்டின் கல்வியை பற்றிய கவலை/கவனம் நம் எல்லோருக்கும் உண்டு, நாட்டின் தற்போதைய கல்வி தரம் சொல்லிக் கொள்ளும் அளவிலில்லை, மத்திய அரசின் உலகமையம்,தாராலமயம், தனியார்மயத்தில் கல்விகூடங்களுக்கும் விலக்கிலை.

அரசாங்கத்திடம் இருந்து கல்வித்துறை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தனியார் வசம் செல்வதை இன்று நாம் கண்கூடாக காண‌முடிகிறது, கோத்தாரி கமிஷன் பறிந்துரைப்படி மொத்த வருவாயில் 6 சதம் கல்விக்காக ஒதுக்க வேண்டும், அனைவருக்கும் கட்டாய பள்ளி கல்வி அளித்திட வேண்டும் என்ற எந்த கோறிக்கைக்கும் மத்திய அரசு செவிசாய்க்காமல், மன்(ண்) மோகன் ஒபாமாவின் பின்னாலேயே அலைந்துகொன்டிருக்கிறார்.

தமிழக அரசைப் பொருத்த‌வரை, கலைஞர் ஒரு கில்லாடி, எதையும் ஆய்ந்து அறிவியல் பூர்வமாக? செய்வதில் அவருக்கு நிகர் அவரே! ஆம் இங்கு ஓட்டலில் மட்டன் சாப்பிடுவதைபோல காசுக்கு பட்டம் வாங்கலாம், இதை நான் சொல்லவிலை இந்த கேவலமான நிலையைக் கண்டு, மத்திய அரசு கடந்த ஜனவரி 18ல் உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு ஓர் அரிக்கை சமர்பித்தது, அதில் இந்தியாவில் உள்ள 44 நிகர்நிலை பல்கலைக்கழகங்களின் அந்தஸ்த்தை விலக்கிகொல்வதாக கூறியுள்ளது, இதில் தமிழகத்தை சேர்ந்த கீ.வீரமனியின் மணியம்மை நிகர்நிலை பல்கலைக்கழகம், எம்.ஜி.ஆர் நிகர்நிலை பல்கலைக்கழகம் என 14 நிகர்நிலை பல்கலைக்கழகங்கள் அபேஸ் ஆகின்றன.

இந்தியாவிலெயே அதிக‌ எண்ணிக்கையில் த‌ர‌மிழ‌க்கும் நிகர்நிலை பல்கலைக்கழகங்கள் த‌மிழ‌க‌த்தில் தான் அதிக‌ம், அத‌னால்தான் எண்ணவோ இங்கு இர‌ண்டு க‌ல்வி அமைச்ச‌ர்க‌ளைப் போட்டு யாவார‌த்தை ரொம்ப‌ நுனுக்க‌மாக‌ ந‌ட‌த்துகிறார்க‌ளோ?

த‌ர‌மிழ‌க்கும் 44 நிகர்நிலை பல்கலைக்கழகங்களின் பட்டியல்:

Christ College, Bangalore Vignan's Foundation for Science, Technology and Research, Guntur, Andhra Pradesh Lingaya's University, Faridabad St Peter's Institute of Higher Education and Research, Chennai Noorul Islam Centre for Higher Education, Kanyakumari Jaypee Institute of Information Technology, Noida Shobhit Institute of Engineering and Technology, Meerut Sumandeep Vidyapeet, Vadodara, Gujarat Sri Devraj Urs Academy of Higher Education and Reserch, Kolar, Karnataka Yenepoya University, Mangalore BLDE University, Bijapur, Karnataka Krishna Institute of Medical Sciences, Satara, Maharashtra D Y Patil Medical College, Kolhapur, Maharashtra Meenakshi Academy of Higher Education and Research, Chennai Chettinad Academy of Research and Education, Kanchipuram HIHT University, Dehradun Santosh University, Ghaziabad Maharshi Markandeshwar University, Ambala, Haryana Manav Rachna International University, Faridabad Sri Siddhartha Academy of Higher Education, Tumkur, Karnataka Jain University, Bangalore Tilak Maharashtra Vidyapeeth, Pune Siksha "O" Anusandha, Bhubaneswar Janardan Rai Nagar, Udaipur, Rajasthan Institute of Advanced Studies in Education of Gandhi Vidya Mandir, Sardarshahr, Rajasthan Mody Institute of Technology, Sikar, Rajasthan Dr MGR Educational and Research Institute, Chennai Saveetha Institute of Medical and Technical Sciences, Chennai Kalasalingam Academy of Research and Education, Virdhunagar, Tamil Nadu Periryar Maniammai Institute of Science and Technology, Thanjavur Academy of Maritime Education and Training, Chennai Vel's Institute of Science, Technology and Advanced Studies, Chennai Karpagam Academy of Higher Education, Coimbatore Vel Tech Rangaraja Dr Sagunthal R&D Institute of Science, Chennai Gurukul Kangri, Haridwar Grapich Era University, Dehradun Nehru Gram Bharati Vishwavidyalaya, Allahabad Sri Balaji Vidyapeeth, Puducherry Vinayaka Mission's Research Foundation, Salem, Tamil Nadu Bharath Institute of Higher Education And Research, Chennai Ponnaiya Ramajayam Institute of Science and Technology, Thanjavur, Tamil Nadu Nava Nalanda Mahavira, Nalanda, Bihar Rajiv Gandhi National Institute of Youth Development, Sriperumbudur, Tamil Nadu National Museum, Institute of the History of Art Conservation and Musicology, Janpath, New Delhi

Readmore...